دلم هوای آفریقا را می کند

وقتی کسی در قبیله ی زادگاهم

دلش برایم تنگ می شود.

پنجره را باز می کنم

آفریقا

با دلهره های داغ پربارانش

در من می ریزد

لبریز می شوم از

شراب و شکار و

دوشیزگانی که

می رقصند به دور

کسی که دلتنگ من است

کسی که

از همه به ماه شبیه تر است

                                    امشب

انتقال ملكولي

چگونه گرما از يك سر جسم به سر ديگر مي رسد؟ سوال سختي نيست. ملكول هاي سر جسم كه گرم شود، گرما را به ملكول هاي مجاور انتقال مي دهد و به همين ترتيب تا وقتي به سر ديگربرسد. از وقتي اين يك جفت پا را ديده ام دارم به اين قانون ملكولي فكر مي كنم. به سرم زده است يك بار ديگر اين مساله را آزمايش كنم. ولي اصلا شرايط آزمايش فراهم نيست. آزمايش بايد در خلاء صورت بگيرد تا گرما به خارج از جسم انتقال پيدا نكند. نه اين كه اين جا توي اين ميني بوس پر از آدم بعد از يك ساعت سر پا ايستادن يكي که بلند شود خودش را بكشاند جلو تا پياده شود  تو با عجله سر بخوري توي صندلي خالي اش وسرشار از هيجان اين موفقيت ناگهاني سرت را به اطراف بچرخاني تانگاه پر از حسرت سر پايي ها را ببيني كه چشمم  مي افتد به يك جفت پاي خوش تراش كه كنار من روي صندلي كشيده شده اند. با چشم دنبال شان مي كنم تا جايي كه خم مي شوند درپشت صندلي جلويي. كيفم را روي پاهايم جا به جا مي كنم. دارد سرم داغ مي شودهمین جاست که به ياد اين قانون ملكولي مي افتم و تحريك مي شوم آن را آزمايش كنم . هنوز دارم به شرايط آزمايش فكر مي كنم كه ملكول ها شروع مي كنند به انتقال دادن گرما و فورا گرما تا پاهايم كشيده مي شود. توي ذهنم دارم تحليل مي كنم كه ملكول هاي جسم كناري هم منتظرند تا گرما را انتقال دهند به سر آن جسم. آرام نگاهم را به پا هايم مي اندازم. به اندازه ي چند ملكول فاصله است تا جسم كناري. حتما گرما از اين فاصله خوب انتقال پيدا نمي كند. بايد فاصله را كم تر كنم. پايم را به جسم كناري نزديك تر مي كنم. واکنش خاصی نشان نمی دهد. حتما شرايط بهتر شده است. يعني الان دارد به چه فكر مي كند؟ نكند متوجه نشده باشد! بهتر است پايم را كاملا به پايش بچسبانم.لرزش پا هايم را مي توانم از تكان هاي كيفم ببينم. خيلي اضطراب دارم. مي ترسم  عكس العمل خوبي نداشته باشد. نكند بلند شود، سرم داد بكشد و پياده شود و يا عصباني شود و حرفي بزند كه بقيه هم متوجه شوند و آبرويم برود! سعي مي كنم لرزش پاهايم را كنترل كنم. حتما گرما تا حالا انتقال پيدا كرده است. اما او نه پايش را جمع كرده است و نه چيزي گفته است. از خونسردي اش خوشحال مي شوم و روحيه ام را به دست مي آورم. مي خواهم بر گردم و به صورتش نگاه كنم. اما جرات نمي كنم. اگر متوجه شود كه در ذهنم چه مي گذرد يا بقيه متوجه نگاه من بشوند چه؟ نه اصلا اين كار خوبي نيست. حداقل تا وقتي مطمئن نشده ام، بايد احتياط كنم. به ياد تئوري انرژي مي افتم. اين را در يك  كتاب غير درسي خوانده ام. شروع مي كنم به آزاد كردن انرژي. كار سختي نيست. شما هم مي  توانيد انرژي آزاد كنيد. كافي است به همان چيزي كه مي خواهيد فكر كنيد.در اين صورت انرژي كه از فكر شما آزاد مي شود بر روي كائنات اثر مي گذارد و آن وقت است كه دنيا هم همان طوري مي شود كه شما مي خواهيد. من هم شروع مي كنم به فكر كردن. بايد با آزاد كردن انرژي وادارش كنم كه عكس العمل مناسبي نشان دهد. اگر كمي پايش را به پاي من فشار دهد كه مطمئن خواهم شد انرژي كار خودش را كرده است. ولي همين كه پايش را هم جمع نكرده است، نشانه ي خوبي است. حتما تا حالا دستش آمده است كه موضوع چيست. از همان اول هم نبايد شك مي كردم.کمي آرامش پيدا مي كنم و نفس هايم منظم تر مي شوند. دستم را از روي كيفم بر مي دارم و مي گذارم روي پاهايم. به بقيه نگاه مي كنم. كسي حواسش به من نيست. دستم را از زير كيف كمي به طرفش جا به جا مي كنم. دوباره اضطراب به سراغم آمده است. منتظر عكس العملش مي شوم. تکان غیر عادی احساس نمی کنم. خونسردي اش جسور ترم مي كند. زير چشمي بقيه را مي پايم. خيالم راحت مي شود. دستم را بيشتر جلو مي برم.منتظر می مانم. انگار شانس با من است.هیچ واکنش بدی  نشان نمی دهد. مطمئن مي شوم انتقال انرژي كار خودش را كرده است. قانون انتقال گرما از طريق ملكول ها هم كه مو لاي درزش نمي رود. از اين كه از اين قوانين علمي سر در مي آورم، احساس خوبي دارم. حالا شجاعتم بيشتر شده است. دستم را كاملا جلو مي برم و مي گذارم درست روي پايش. صداي مردانه اش مرا به خود مي آورد: «عاريه است برادر! اصلش را توي جبهه جا گذاشته ام.»

روزي كه نويسنده شدم

   انگشت شستم را كه مي گذارم روي اين خودكار كه بنويسم،  به ياد توي مخاطب مي افتم كه بايد با كلي بالا و پايين كردن جملات بكشانمت وسط يك داستان. در لابيرنت هاي ذهنم بچرخانمت و درست در لحظه اي كه فكر مي كني  توانسته اي من نويسنده را استثمار كني و به لذت زيبايي شناسي خودت برسي رهايت كنم در سرانجام نامعلوم داستان تا  نفهمي كه آن قدر درگيرت كرده ام كه يادت رفته نگاه كني به دست من كه به شكل سم يك اسب دارد بر روي اين كاغذ مي لغزد و مي نويسد. لابد فكر كرده اي بايد برايت شيهه بكشم تا سرت را بالا كني و بوي عرق يك اسب اصيل به بيني ات بخورد، صداي نفس هايش را بشنوي وحس زيبايي شناسيت تو را به سمت يال هايش بكشاند.

 فعلا بهترین توصیه ی من این است که از خير داستان بگذری  و دستي به يال هايم بكشی تا من هم برايت سر تكان دهم. مثل وقتي كه براي مراد سر تكان مي دادم و ذوق زده اش مي كردم. حتما تو هم از یک عشوه ی اسبی صادقانه خوشت می آید. مراد بيچاره که چه كيفي مي كرد! همين كه مي ديد دارم برايش سر تكان مي دهم خيز بر مي داشت و مي دويد سمت من. دستش راحلقه مي كرد دور گردنم و شروع مي كرد به نوازش كردن. من هم رگ خوابش را خوب فهميده بودم. خودم را مي چسباندم به تنش و سرم را مي ماليدم به پشتش تا انتهاي كمرش. مراد هم خيلي خوشش مي آمد.اين را از ضربان قلبش مي فهميدم. دماي بدنش هم بالا مي رفت و داغ كه مي شد، دستش را در يال هايم فرو مي برد. سرم را بالا مي گرفت و در چشمانم عمیق مي شد. خوب ياد گرفته بودم كه بايد پلك نزنم و خيره به چشمهايش آن قدر نگاه كنم كه لب هايش تكان بخورند وآرام آرام بگويند : مارال،مارال...آن وقت بود كه روسريم را كه حالا افتاده بود جلوي پاي من و مراد  برمي داشتم و مي انداختمش دور گردنش  و مي كشاندمش تا كمر كش كوه.

   مراد چالاك بود و تنومند.بازوهايش مثل برآمدگي هاي دامنه كوه درشت بودند وتنه اش مثل صخره محكم. مثل پلنگ مي غريد و تقلا مي كرد. مي گفتم مراد آرام باش.غروب شده است. بايد برگردم وگرنه پسرعمويم دلواپس مي شود و پي ام مي آيد. اسم پسر عمويم را كه مي شنيد صورتش بر افروخته مي شد . دندان هایش را  روی هم می گذاشت و با خشم می نالید: مي كشمش تن لش را!  و من خوشم نمي آمد به پسر عمويم بگويد تن لش. راضي هم نبودم كه مراد او را بكشد.هر چند مي دانستم بي خودي رجز مي خواند. مراد آدم كش نيست. حداقل به خاطر من هم كه شده پسر عمويم را نمي كشد. قسمش داده بودم هيچ وقت اين كار را نكند. او هم قول داده بود.مي گفت: فايده اي ندارد! بكشمش و تو را آواره كنم  كه چه بشود؟ خودت را كه نمي تواني حرام من بكني! من كه آدم زندگي نيستم. مرد كوهم و خطر. يك جا بند نمي شوم. نمي توانم يك جا بند شوم! بايد بزنم به كوه و دره تا روزگارم بچرخد. عاقبت اين كار هم كه معلوم نيست. ديدي اين سرباز هاي مرزي باج كه گرفتند، هوس كردند با تير بزنندمان. كسي چه مي داند؟ مگر همين ماه پيش جوان هاي ده پايين را سر گردنه نزدند و بارشان را نبردند؟ پسر عمويت كه باشد خيالم راحت است. مردي نمي داند به جهنم ! سايه سرت كه هست. به اندازه گاو گوسفند هم كه سرش مي شود. چند تا قد و نيم قد مي اندازد دور و برت يادت مي رود كه مراد را در كدام معبر با تير زده اند و جنازه اش را لاشخورها ...."  به اين جايش كه مي رسيد سرش را مي گذاشت روي دامنم و از شانه هايش كه تكان مي خورد مي فهميدم سرش را كه بردارد مي گويد: ميكشمش تن لش را !  و بعد به سرخي آفتاب در افق خيره مي شد و مي گفت غروب شده است برو پيش پسر عمويت.من هم بايد حركت كنم. تا فردا صبح بايد بارها را برسانم به آن طرف مرز. اگر بر نگشتم بيا همين جا روسريت را باز كن. باد كه در موهايت بپيچد من از آن طرف لاشخورها برايت دست تكان مي دهم.  من دیگر طاقت نمی آوردم و بغضم می ترکید. اشك هايم را كه مي ديد، سرم را بالا مي گرفت. در  چشم هايم عمیق مي شد. دستش را در يال هايم فرو مي برد و مي گفت: غروب شده است بايد حركت كنيم. من هم سرم را برايش تكان مي دادم و مي فهميد كه آماده ام. بار ها را با ريسمان روي پشتم محكم مي كرد و راه مي افتاديم. مي دانستم بايد با احتياط بروم تا آسيبي به بارها نرسد. خودم روي يكي از كارتن ها خواند بودم كه نوشته بود: " با احتياط حمل شود، شكستني است"

   مطمئن هستم يكي از همان كارتن هايي را كه رويشان را خوانده ام به دست توي مخاطب هم رسيده است و تو كه به قيمت خوبي آن كالا را خريده اي، حالا سپاس گزاري از مراد بدون اين كه سرت را بالا بگيري و بوي عرق يك اسب اصيل را حس  كني كه همه ي اين گردنه ي اسب كش را در تاريكي آمده است تا بارش را  را سالم برساند اين طرف مرز. اين را مراد سفارش كرده بود. گفته بود: برو ! تو رو خدا برو.اين جا بماني  تو را هم مي زنند، برو! بايد بار ها را برساني آن طرف. مال خودم كه نيست ، امانت مردم است. نرسد دستشان فكر بد مي كنند.

   نمي توانستم بروم.روي سرش ايستادم. سرم راچسباندم به تنش و تا انتهاي كمرش بو كشيدم.دسش را به سختي بالا آورد و كشيد به يال هايم و گفت برومارال! تو رو خدا برو! و اشك هايش روي صورتش لغزيد.اشک هایش که سرازیر می شد کم می آوردم. چاره ای نبود. سرم را برايش تكان دادم و راه افتادم. در تمام راه حواسم به مراد بود و بارها كه بايد سالم مي رسيدند.اين را به مراد قول داده بودم. ريسمان ها را كه باز كردند، خيالم كمي راحت شد.برگشتم و به پشت سرم نگاه كردم.لاشخورها در آسمان بالاي كوه چرخ مي زدند. بوي مو هاي مارال كه باد تا ته دره پخش كرده بود، تا يال هاي من كش آمده بود. فكر مراد و لاشخور ها و خستگي راه و بي صاحبي و در به دري تمام ذهنم را در گير كرده بود.مطمئن بودم اين احساس تمام اسب هايي است كه صاحبشان را در گردنه جا مي گذارند. ديگر حالم از اين زندگي اسبي به هم مي خورد. اين بود كه قلم و كاغذ را برداشتم و داستان را این طور شروع کردم :"مارال برگشت پيش پسر عمويش... "

سوم خرداد ياد آور اتفاقات زيادي است، درست مثل همه ي روز هاي ديگر! و براي من سال روز تولد من است و اين سي و هفتمين خرداد است كه از پس ارديبهشت مي آيد ومرا آروزوي درخت هايي كه اسفند بيايد و بكاريم و درخت هايي كه ميوه بدهند و چيدن ميوه هايي كه سماجت تگرگ را تاب آورده و بر شاخ است تازه به تازه همچنان باقي.

و اين شعر براي  سال روز تولدم:

اين توله ي كدام حيوان است

كه پنجه در پنجه

 با من بزرگ مي شود

و شانه به شانه

بالا مي آيد

در ارتفاع چشم هايم

همزاد من

كه از پستان ديگر مادرم شير خورده

پا به پاي من

 در تمام آرزو هايم دويده

و نفس هايم  را

 به شماره ي بازدم هايم شمرده است

اين توله

 كه قد كشيده

به طول روزهاي بلند تابستان

 و شب هاي تار زمستان

تصوير جواني ام را در آيينه جويده

و اندام پلشتش

 تا بستر رويا هايم  به ابتذال خزيده است

من

 بارها كه لبان يأس آلودش

بر لبانم چنبره زده،

به خاك افتادنم را

 در برق چشمانش ديده ام 

و سرماي بازدمش را

 تا  اندرون فرو برده ام

دريغا

دير سالي است كه

 با من زيسته است

                        اين مرگ

در فاصله ي هماغوشيِ توسكا و نارون

و تمناي دلبرانه ي پيچك بر تن سپيدار

مرا در جنگل دفن كنيد

مي خواهم هر بهار

با برگ هاي درختان

به پرندگان سلام كنم

با تشكر از دوست خوبم مهندس علي احمدي نژاد كه ايده اوليه ي اين داستان را از بخشي از خاطرات ايشان وام گرفته ام اين داستان را تقديم مي كنم به حضرت ايشان.

هپري

نمي دانم از سوال خودم خجالت كشيدم يا جواب او.جلوي دستشويي دانشكده ايستاده بود و اين پا و آن پا  مي كرد. بيش تر از ده دقيقه بود كه زير نظرش داشتم و مانده بودم كه مي خواهد چه كار كند.گزينه ي قضاي حاجت منتفي بود. چون دستشويي خالي بود و در اين ده دقيقه چند نفر آمده بودند و رفته بودند و او فقط همين طور جلو و عقب مي رفت و اين پا و آن پا مي كرد.روز هاي اول ترم بود و گرفتاري هاي ثبت نام و جا به جايي فرصت چنداني براي آشنايي نگذاشته بود. خواستم از اين فرصت استفاده كنم و سر صحبت را باز كنم .جلو رفتم و با يك احوالپرسي خيلي رسمي پرسيدم: "چرا اين جا..."  هنوز سوالم را با ترديد توي دهانم مي چرخاندم كه گفت:"دارم فكر مي كنم بروم دستشويي يا نه!"

............................

خيلي زود توجه همه را به خودش جلب كرد يا بهتر است بگويم توجه همه به او جلب شد. شده بود سو‍‍ژ‍ه ي خنده هاي پنهاني و گروهي و بعضي وقت ها هم نگاهِ از سرِ ترحمِ بچه هاي دوره . سبيل هاي پراكنده ي پشت لبش و ريش هايي كه هر وقت چند هفته اي از فر خوردنشان مي گذشت،گاهي با بي سليقه گي چند ميلي متري كوتاه مي شدند ،لباس هاي اتو نشده ، كفش هايي با واكس غريبه و يك كيف هميشه پر كه هيچ وقت نفهميديم چه چيزي داشت، همه ي اطلاعاتي بود كه از او داشتيم. شايع شده بود توي اين كيف پر است از سيگارهايي كه بعد از كلاس مي برد يك چهار اه پايين تر از دانشكده ،مي فروشد و مخارج تحصيلش را در مي آورد. اما كسي واقعا او را در حال سيگار فروشي نديده بود و سر و وضع و لباس هايش باعث شده بود تصور كنيم حتما شغلي دست و پا كرده است تا هزينه زندگي اش را در بياورد. عدم حضورش در محيط دانشكده هم اين احتمال را بيشتر كرده بود كه بايد به كار ديگري مشغول باشد. بعد از كلاس معلوم نمي شد از كدام گوشه غيبش مي زند و كي و كجا يك ثانيه قبل از استاد سر  مي رسد و روي اولين صندلي دم دست مي نشيند. با آن كه  اظهار نظر هاي گاه و بي گاه و جواب هاي كوتاهش به سوالات استاد همه را شگفت زده مي كرد اما نمرات پايان ترمش چنگي به دل نمي زد  و وقتي يكي از اساتيد علتش را پرسيد مودبانه و با خونسردي گفت  كه اعداد و ارقام با او سر نا سازگاري دارند و روي برگه امتحان جفت و جور نمي شوند.ما هم به اين حرف او خنديديم و سوژه شد كه اسي هپري با عدد و رقم دعوايش شده و بايد جمع شويم و آشتيشان بدهيم. گفتم اسي هپري، اسمش اسكندر ابهري بود و ما بهش اسي هپري مي گفتيم و خودش هم به اين اسم عادت كرده بود و گمان كنم از آن خوشش هم آمده بود. اين را از روي جزوه هايش فهميديم كه در هر جلسه مي نوشت و پايان آن را با اسم هپري امضا مي كرد ، همان جا روي دسته ي صندلي  رها     مي كرد و پشت سر استاد از دم در سر مي خورد  و غيب مي شد. ما هم جزوه هايش را دست به دست ميچرخانديم و نمره مي گرفتيم و هپري تا آخرين باري كه در اردوي فارغ التحصيلي بچه هاي دوره ديديمش هنوز نيمي از واحد هاي درسي اش راپاس نكرده بود.

اردوي فارغ التحصيلي فرصتي شد تا او را بيشتر بشناسيم.مسئوليت اردو با من بود و قرارشد هر كسي بخشي از هزينه اردو را تقبل كند. من مانده بودم چطور به هپري بگويم كه اگر او هم مي خواهد در اردو شركت كند بايد سهمش را بدهد و اگر هم برايش مشكل است حد اقل بخشي از سهمش را بدهد تاهزينه ي  بقيه ي بچه ها سنگين نشود. مي ترسيدم پول نداسته باشد و خجالت زده شود. روز بعد با كلي  تمرين و مرور جملاتي كه بايد به او مي گفتم روي اولين صندلي كنارش نشستم. همين كه استاد از كلاس بيرون رفت و او مي خواست بپرد بيرون،دستش را گرفتم و گفتم بماند.نشست و بقيه بچه ها كه موضوع را مي دانستند، با سرعت از كلاس خارج شدند. من همان طور كه سرم پايين بود گفتم :«هپري! مي خواهيم با بچه هاي دوره برويم اردو و چون هزينه اردو سنگين است...» به آرامي حرفم را قطع كرد و گفت:« ببخشيد ، من الان پول كافي همراهم  ندارم  پاشو بيا...» و  دستم را گرفت و به طرف تلفن عمومي دانشكده و زنگ زد به پدرش در ابهر و تمام هزينه ي اردو را برايمان فرستاد . تازه فهميديم كه پدرش يكي از ملاكين بزرگ ابهر است و هپري با يك اشاره خيلي از ما را مي خرد و آزاد مي كند. اين طور بود كه شد آقاي هپري و درتمام  اردو نشانديمش صندلي جلو اتوبوس . او فقط كتاب مي خواند و گاهي با شاگرد راننده با اشاره چشم و لبخند همراه مي شد. روز دوم نزديك غروب بود كه راننده خبر داد حواس پرتي اش درد سر ساز شده و چيزي از سوخت اتوبوس نمانده و بايد در جايي توقف كنيم و سوخت گير بياوريم. ناچار در اولين روستاي مسير توقف كرديم.راننده و شاگردش رفتند و درِ يكي دو تا خانه را زدند.كم كم اهالي كنجكاو از حضور ما جمع شدند دورمان. خيلي زود فهميديم به دليل دوري راه و مشكلات حمل سوخت به ما سوخت نمي دهند .التماس و خواهش ما و بي تفاوتيِ روستاييان با تاريكي هوا در هم مي آميخت كه هپري با شال و كلاهي سبز پايين آمد و اهالي را قسم داد  كه به خاطر شال و كلاهش هم كه شده به  ما كمك كنند و اجرش را هم ببينند. اما   آن ها كه انگار از سماجتشان لذت مي بردند گفتند كه از اين حقه بازي ها زياد ديده اند و با شال و كلاه كسي گول نمي خورند هپري هم سرش را به آسمان بلند كرد و اهي كشيد و نا اميد برگشتيم توي اتوبوس،منتظر بمانيم صبح شود تا راه حلي پيدا كنيم. بعد از اين كه كلي به هپري و شال و كلاهش خنديديم ، هر كدام در جهتي روي صندلي ها ولو شديم و خوابمان برد. نيمه هاي شب بود كه با سر و صداي گوسفند هايي كه در كوچه هاي روستا مي دويدند و مردمي كه به دنبالشان بودند از خواب پريديم.گوسفند ها در روشنايي مهتاب بي هدف مي دويدند و تعدادي از اهالي تلاش مي كردند آن ها را به اغل هايشان بر گردانند. بيرون پريديم و با كلي تفريح و خنده كمكشان كرديم و غائله را خوابانديم. روستاييان چفت و بست آغل هايشان را كه محكم كردند، دور ما جمع شدند و شروع كردند به بوسيدن سر و دست هپري و طلب بخشش و شفاعت و... هپري هم با طمانينه اي كه تا به حال از او نديده بوديم دست بر سرشان مي كشيد ، لبخند مي زد و دعايشان     مي كرد. نتيجه آن شد كه مانده بوديم آن همه گالن سوخت و ميوه و نان و هديه هاي محلي را در كجاي اتوبوس جاي بدهيم. اتوبوس كه راه افتاد هپري را دوره كرديم و اصرار كه ماجرا را برايمان تفسير كند. او فقط لبخند مي زد و سر تكان مي داد. اما شاگردِ راننده تاب نياورد و با اشاره دست همه را ساكت كرد و مانند يك قهرمان ماجرا را شرح داد .ما فهميديم كه او و هپري در تاريكي شب از پرچين آغل ها بالا رفته بودند و از نوشابه هايي كه دور از چشم ديگران به  همراه داشتند،گوسفند هاي بيچاره را باده به اجبار داده بودند...

........................

حالا مدت ها است از آن روز ها مي گذرد . من  براي انجام كاري به دانشكده آمده ام و روبروي در كلاسي ايستاده ام كه مرد ميان سالي با كيف پر و درست يك ثانيه بعد  از دانشجويي كه با كيف پر و با عجله وارد كلاس شده ،به كلاس مي رود . روي در كلاس نوشته اند  نوشته اند:

 « محل تشكيل كلاس فلسفه ي استاد اسكندر ابهري».......

شب كريسمس است واگر ثبت احوال تاييد كند دو هزار و يازدهمين شب تولد عيسي ،پيام آور صلح ودوستي.با شاد باش به همه عاشقان انسانيت شعري نسبتن قديمي را مرور ميكنم كه در شب آغازين قرن بيست ويكم جاري شد و با همه ي بد بيني ها و نپختگي هايش با گذشت ده سال از سرودنش خالي از لطف به نظرم نمي رسد .........

عيسي كه زاده شد

 بگذار تا كه جشن بگيريم

با مردمان ميله و زنجير و انتظار

آغاز سومين هزاره ي فرياد و درد را

 زيرا كه باز هم

آغوش بي رياي صليب هزار سال

 بر بازووان بودن مردان گشوده است.

 چنگال سرد ثانيه ها در تلاطم است

 وقتي كه صبح شد معلوم مي شود

 شب پاي لخت خويش به فردا كشيده است

فردا صليب ديگري از جنس ديشب است

 بر زين اسب ثانيه ها چوبه ي صليب

آنقدر محكم است كه هر روز كودكان

در راستاي قامت آن مرد مي شوند

 فردا كه صبح شد

 با مردمان مرد هماغوش چهار ميخ

 بگذار تا كه آواز سر دهيم:

ما نطفه بوده ايم كه مصلوب گشته ايم

                                          دي هفتادوهشت خورشيدي.